Energie uit mest en restproducten

De veehouderij in Nederland produceert op een duurzame en veilige manier voedsel voor miljoenen mensen. Eieren, melk en vlees met een hoge gegarandeerde kwaliteit verlaten dagelijks het boerenerf. Veelal via de winkelschappen komen deze producten, of producten waarin ze zijn verwerkt, op het bord van de consument.

Het restproduct van deze voedselproductie is de dierlijke mest. Een aantal decennia staat dit product in een ‘kwalijke reuk’. Niet alleen vanwege de geuroverlast, ook om de overdaad aan mineralen in de bodem en het oppervlaktewater die het veroorzaken kan. Veehouders werken al jaren aan het verminderen van deze negatieve effecten, middels luchtwassers, mest uitrijtechnieken en beperken van mestgiften.

Sinds enige jaren blijkt dierlijke mest meer en meer een welkome bron van energie te zijn. Energie die Nederland perfect kan inzetten als onderdeel van de energietransitie, waarbij vermindering van afhankelijkheid van fossiele brandstoffen voorop staat. In de zogenaamde mestvergisters (grote betonnen silo’s) wordt mest verwarmd en gemengd, waarbij bacteriën biogas (methaan) vormen.
Bij de zogenaamde monovergisting is mest de enige voedingsbron voor de bacteriën.

Bij covergisting vormt mest de basis en worden diverse andere producten toegevoegd. De keuze aan deze producten is enorm, denk aan reststromen uit de voedselproductie, aan afgekeurd voedsel door productiefouten of over datum zijnde etenswaren, etc., etc.

Voor de werking van de bacteriën speelt dit onderscheid geen rol, wel heeft elk product zijn eigen energetische waarde in het verteringproces en dus de mate waarin er gas van worden gemaakt.